Καθώς το Σαββ/κο πλησίαζε ,η αδρεναλίνη έφτανε στα ύψη μιας και θα ήταν το πρώτο ελεύθερο από επαγγελματικές υποχρεώσεις διήμερο για ψάρεμα μετά από πολύ καιρό. Το μόνο πρόβλημα που θα είχαμε… η γκρίνια των γυναικών! Φοβερός μπελάς. Έχουν τον τρόπο να σου χαλάνε την διάθεση και την ψυχολογία. Αυτή την φορά όμως ήμασταν αποφασισμένοι για όλα: - Γιάννη, μη την αφήσεις να σου πάρει τον αέρα! Ακόμα δεν παντρεύτηκες και σου κάνει τέτοια, φαντάσου αργότερα… - Έχεις δίκιο, αυτή τη φορά θα γίνει το δικό μου. Μην μου βάλει κανένα δίλημμα ανάμεσα στο ψάρεμα και σε εκείνη, γιατί δεν ξέρω τι θα διαλέξω! Παρακολουθώντας τα δελτία καιρού όλη την εβδομάδα βγάλαμε το σχέδιο δράσης. Θα ξεκινούσαμε την Παρασκευή το μεσημέρι για το Καστέλι Κισσάμου. Το δωμάτιο κλεισμένο από πριν για αποφυγή ταλαιπωρίας, αν και τέτοια εποχή όλο και κάτι θα βρίσκαμε. Το κυνηγετικό δίδυμο θα συμπλήρωνε ο Σωκράτης. Βαρκάρης από τους πρώτους. Αν καταφέρει μάλιστα και δεν ρίξει τη βάρκα στα βράχια, είναι τέλειος. Παρασκευή μεσημέρι και όλοι έτοιμοι για αναχώρηση. Μετά από 3 ώρες δρόμο, φτάσαμε στο ξενοδοχείο. Ένα φιλόξενο ζευγάρι μας υποδέχτηκε και μας έδωσε τις πρώτες πληροφορίες για την περιοχή. Το βράδυ κύλησε ήσυχα. Αφού φάγαμε στο δωμάτιο και καθορίσαμε στον χάρτη την περιοχή που θα βουτούσαμε, κοιμηθήκαμε νωρίς διότι η μέρα που θα ακολουθούσε θα ήταν ιδιαίτερα κουραστική για όλους μας. Το ξημέρωμα μας βρήκε στα κρεββάτια να χουζουρεύουμε. Εύκολο πράγμα είναι να αφήσεις τα ζεστά για να περάσεις στην άχαρη διαδικασία του φορέματος της στολής; Η ατμόσφαιρα παρά την συννεφιά μύριζε Άνοιξη, ενώ οι άνεμοι δεν προβλημάτιζαν καθώς η ένταση τους δεν ξεπερνούσε τα 4 Μποφώρ. Ρίξαμε το σκάφος και κατευθυνθήκαμε αριστερά του κόλπου Κισσάμου, προς Γραμβούσα. Ο τόπος αν και άγνωστος σε μας, υπόσχονταν πολλά. Έπεσα στο νερό και ντοπαρισμένος από το βυθό που αντίκρυσα, έφερα τα διπλά δετά λάστιχα από το κατοστάρι στη θέση τους. Η ορατότητα λόγω της συννεφιάς δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή. Αρχίσαμε με τον Ανδρέα εναλλάξ τα πλαναρίσματα. Σε ένα από αυτά, ένα δεκάκιλο μαγιάτικο μας πλησίασε διστακτικά, αλλά σε απόσταση ασφαλείας. Αφού χόρτασε την περιέργεια του, γύρισε και μας έδειξε τα οπίσθια του. Προχωρώντας ο βυθός γινόταν πιο όμορφος, με διάσπαρτα μονόπετρα. Η συνάντηση με κάποιο μαύρο ήταν πλέον πολύ πιθανή. Ένα τεράστιο μονόπετρο όπου κρύφτηκε ένας μεγάλος κακαρέλος, κίνησε το ενδιαφέρον του Ανδρέα. Χαλαρώνει και παίρνει δρόμο για κάτω. Μόλις έβαλε το κεφάλι του στην είσοδο βλέπει στο βάθος ένα χοντρό ψάρι να οπισθοχωρεί. Ξεκινά την ανάδυση μιας και το ξύλινο ήταν άβολο για αυτή την τρύπα. Στην επιφάνεια μου εξηγεί ακριβώς, τι συνέβη. Ξαφνικά μια μαύρη φιγούρα βγαίνει, μας κοιτάζει και ξαναμπαίνει μέσα. Παίρνω 2-3 ανάσες και κινούμαι προς την τρύπα που μπήκε ο ροφός. Λίγα μέτρα πριν το βυθό, τεντώνω το όπλο και ταυτόχρονα με την βολή, ένας 4άρης πετάγεται από την πέτρα προσπαθώντας μάταια να βγάλει τη βέργα. - Αποκλείεται Γιάννη. Δεν είναι αυτός! Το ψάρι που είδα ήταν τουλάχιστον διπλάσιο. Συνεχίζουμε το ψάξιμο… Λόγω του βάθους και των πολλών ανοιγμάτων, το ψαχτήρι ήταν κουραστικό και χρονοβόρο. Κάποια στιγμή εντοπίζω και άλλο ψάρι. - Αντρέα, βούτα να το πάρεις. Το ψάρι το βλέπεις φωτογραφία αλλά είναι πολύ μέσα. Βρες εγκέφαλο αλλιώς καλό απόγευμα! Φτάνοντας στη πέτρα, βάζει ήσυχα το όπλο μέσα στη τρύπα και προσπαθεί να μπεί και αυτός μέχρι ένα σημείο. Ο ροφός ήταν στη θέση που του είχα πει . Σημαδεύει προσεκτικά και ρίχνει. Το ψάρι νεκρό, ούτε που κουνήθηκε. Τραβά την πετονιά αλλά δεν έρχεται γιατί " κολλάει " σε μια προεξοχή την πέτρας. Η βουτιά ήταν τραβηγμένη και αφήνει την συνέχεια για μένα. - Ρε εσύ. Αν σου πω, ότι δεν είναι ούτε αυτό το ψάρι, που είχα δει…; - Κόψε την πλάκα. Αυτό ήταν. Ετοιμάσου να βουτήξεις μετά από εμένα γιατί εδώ έχουμε δουλειά… Κατέβηκα για να ελέγξω την κατάσταση. Πιάνω την πετονιά προσπαθώντας να μετακινήσω λίγο δεξιά το ψάρι. Με την άκρη του ματιού μου βλέπω κάτι, πραγματικά περίεργο. Ένας άλλος ροφός αρκετά μεγαλύτερος, να κοιτάζει σαν το " χάνο", τον χτυπημένο! Αφήνω την πετονιά και "σπάω" για πάνω, βγάζοντας μπουρμπουλήθρες! - Τι έπαθες; - Πάρε όπλο και άκου. Δεξιά από το χτυπημένο ψάρι είναι ένα άλλο μεγαλύτερο! Αυτός θα ήταν ο αρχικός που είχε δει ο Ανδρέας. Μιλάμε για πολύ ηλίθιο ψάρι. Τόση φασαρία και αυτό να κάθεται να βλέπει το χτυπημένο! Η γνωστή κρανιοεγκεφαλική κάκωση και ένας εντεκάρης πάνω στη βάρκα. Αν έχεις τύχη… Ξαναγυρίσαμε στο ξεβράχωμα του προηγούμενου. Αυτή την φορά χρησιμοποιήσαμε τον πατενταρισμένο εξολκέα, για να πιάσουμε την βέργα. Το αίσιο αποτέλεσμα δεν άργησε να έρθει, καθώς δύο βουτιές ήταν αρκετές. - Φαντάσου να ψάξουμε και τις άλλες πέτρες! - Αρκετά για σήμερα. Αυτά τα ψάρια φτάνουν για να τρώμε ένα μήνα. Ας ρηχήνουμε λίγο και για κάνα άσπρο. Καιρό είχα να δω τέτοιους σαργούς. Όχι μόνο σε ποσότητα, αλλά και σε ευκολία. Ψάρια ήρεμα, ξεχασμένα, στον κόσμο τους. Η Κρήτη σ΄αντίθεση με τους ροφούς, δεν φημίζεται για τα άσπρα της. Τα πονηρά σημεία λίγα, και γνωστά σε λίγους από μας. Όταν τα βρεις όμως ευχαριστιέσαι βολές! Τα ψάρια να βραχώνουν με το παραμικρό, σε πέτρες πραγματικές ταφόπλακες! Σε κάποια από τις βουτιές ο Ανδρέας αντιλαμβάνεται στο βάθος, ένα κοπάδι συναγρίδες. Παίρνει στα χέρια του το μακρύ ξύλινο και αφού καθόρισε το σημείο της ενέδρας, ξεκίνησε την βουτιά. Τα δευτερόλεπτα κυλούσαν αργά, και εγώ από πάνω και σε απόσταση, παρακολουθούσα. Ο ήχος από το όπλο, έσπασε την σιωπή. Τον βλέπω να ανεβαίνει με λυμένο το μουλινέ και μια άσπρη φιγούρα να χτυπιέται πότε δεξιά, πότε αριστερά, προσπαθώντας να βγάλει το ξένο σώμα από πάνω της. Καλύτερος επίλογος δεν γινόταν. Η θάλασσα, μας είχε ανταμοίψει και με το παραπάνω. Η ποσότητα και η ποικιλία των θηραμάτων που συναντήσαμε, σκόρπισε χαμόγελα στην παρέα, μιας και είχαμε καιρό να κάνουμε τέτοια ψαριά. Σίγουρα αυτός ο τόπος θα μας φιλοξενήσει ξανά, με περισσότερη σύνεση ίσως, για να παραμένει πάντα, παράδεισος στα μάτια μας…
